Adrian Kościelak

Wiersze

Stefanowi,

mamie

oraz Ani Rozenberg

– za wszystko

                ***

Odejdź stąd, mały pająku!

Wleczesz za sobą tę srebrną nić

jak Syzyf kamień

Nie buduj na mnie swojej sieci

nie będę dla Ciebie domem

Odejdź pająku

bo nie mam w zwyczaju zabijać

niewinnych istot

Chcesz? Znajdę Ci miejsce -

ale w mojej duszy

Jednak odeszłeś – a ja zostałem 

w mej duszy splątany

nitkami samotności

         ***

Ta cisza -

zupełnie mi nie przeszkadza

Lubię się nie odzywać

Po co mówić

gdy na niebie tyle gwiazd?

Gdy nie mowię

nie cierpi nikt

                  ***

Nie umiem już latać

I nie chcę

Uwiłem posłanie

jak w gnieździe 

Ikarem upadłym już byłem

Spadając – krzyczałem -

Tu jestem!

***

Za oknem szarość

Bezradne chmury uciekają przed wiatrem

Drzewa pogubiły gałęzie

wdawszy się z nim w taniec

Nawet krople deszczu rozbijają się o szyby

wypadając z nierównego taktu

Ja też nie lubię towarzystwa wiatru

Puka do mych drzwi już od czwartej rano

Z premedytacją nie zwracam uwagi

na jego zaczepki

Choć...

Może tylko przypomina

że to pora na spacer z psem?

I już sam nie wiem

Czy mam depresję 

czy to raczej depresja ma mnie?

***

Wczoraj znów

nie było tu Ciebie

Twe dłonie

nie pieściły mego grzbietu

Zwinięty w kłębek

marzyłem o bliskości

Mruczałem jak kot

tęskniąc za swym panem

Koszulę – nasiąkniętą zapachem

twego potu – przytuliłem

niczym koc do nagiego ciała

A łóżko jak kocią sierścią

pokryte z tęsknoty

***

Poeci to mają przechlapane!

Każde słowo – już napisane

Każda metafora – użyta

Każda miłość – banalna

Po co się starać

porównywać do mistrzów 

na siłę wymyślać nowe?

Wsłuchują sie tak w stukot klawiatury

Niepotrzebne skreślają

wstawiają przecinek tam,

gdzie nie powinno być już niczego

Lepiej nalać sobie kawy

lub zapalić papierosa

***

Całuję 

Przytulam

Kocham

Myślę

Współczuję

ale się boję

o Ciebie

o siebie

o nas

Już nie myśl

Zapomnij

Nie warto

bo będzie dobrze

***

Dajmy już spokój

dość tej niezgody

która porządek

rujnuje między nami

mógłbym się obejść 

bez chleba czy wody

byle Twych ust  

moimi dotykać ustami

***

Reakcją chemiczną  

wydawać się może życie

To co po lewej

z prawą równa się stronie

Choć w zgodzie ze sobą

kationy, aniony

Dlaczego serca  gubimy

pierwiastek?

***

Byle do przodu

na przekór życiu

byle za siebie

co rusz nie patrzeć

Mimo ciężarów

rozpaczy czy smutku

to co w przeszłości

dziś już nie ważne

Idź więc przed siebie

zostaw żałości

są jak kamienie

tak zbędny balast

Obecnej chwili

oddając myśli

rozpuścisz swej łodzi

poszarpany żagiel

***

Oj! - rzekło dziś ciało 

zaskrzypiał kark

Już nie te lata

I z myślą smutną

że tak się stało

w ciele jak śrubka

rdzewieje komórka

A może miłości

kończy się oliwa?

Więc tak zgrzytają

każda kość i chrząstki

I duszy pulpit

jak w starym aucie

niskich poziomów

zapala lampki?

                         ***

Czas

czasu potrzeba do wszystkiego

Zagoją się rany

dojrzeje miłość

minie burza

Czas

ciało młode przysposobi do starości

włosom nada srebrne barwy

A Ty

zrób porządek w głowie

wybuduj dom

Na paletę duszy

nowe nałóż farby

Gdy nadejdzie czas

znikniesz

Po czasie

zauważysz

jak życie było piękne

***

ciężko mi się otwiera oczy o poranku

jakby nie chciały ujrzeć światła

czy dostrzec prawdy

udają, że są zmęczone

ciało już się rozbudziło, muszę nastawić pranie

opróżnić kosz na śmieci, włączyć zmywarkę

do sklepu skoczyć po bułki

a one nadal nie pozwalają unieść się powiekom

wczoraj, odbyłem podróż w głąb siebie

niczego nie zastałem tylko pustke

czterdzieści trzy metry sześcienne nicości

więc może rzeczywiście

lepiej tego nie widzieć?

***

ciepło

coraz cieplej

gorąco

od Twych uczuć

potem zimno

zimniej

zamarzam

z odtrącenia

***

W tej całej mojej codzienności

nie brakuje mi niczego

Wszystko jest na swoim miejscu

Tam gdzie powinna być nuda, jest nudno

Moje serce kocha płuca oddychają

pilot od telewizora przełącza program

a klucz otwiera drzwi

Zgliszcza spalonych mostów przykrył kurz

Tak, to już koniec Drogi Czytelniku. Dziękuję, że dobrnąłeś aż tutaj. Choć masz na głowie wiele innych spraw, postanowiłeś dać wierszowi szanse. Za to jestem niezwykle wdzięczny. Projekt "My little cat" sprawił, że z zakurzonych szuflad, moje wiersze wyfrunęły w świat, do Ciebie. Jak radio nastawione na częstotliwości będę wyczekiwać Twoich opinii i komentarzy. Życzę miłego dnia. Wracam teraz do rzeczywistości.

Adrian Kościelak

                   KONIEC TOMU PIERWSZEGO